Πριν από καιρό που έψαχνα να αγοράσω βουνίσια γή συνειδητοποίησα 3 πράματα :
Οτι το μεγαλύτερο μέρος των βουνών είναι ιδιωτικό, ότι πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο στα βουνά κυκλοφορούσε ΠΟΛΥΣ κόσμος και πως οι περισσότεροι θησαυροί όλων των κατηγοριών τοποθετήθηκαν για λόγους ασφαλείας σε ιδιωτικούς χώρους οι οποίοι την εποχή των αποκρύψεων ήταν κοντά σε κατοικημένες περιοχές και σε πολυσύχναστους δρόμους ή μονοπάτια.
( Για τους πειρατικούς πιστεύω πως η αναλογία είναι 50-50, δηλαδή οι μισοί ήταν σε κατοικημένες περιοχές και οι υπόλοιποι σε απόμακρες νησίδες.
Για τις λίρες των Αγγλων πως οι περισσότερες κατέληξαν σε μονοκατοικίες των Αθηνών.)
Ετσι οι νόμιμοι και έντιμοι χομπίστες θησαυροκυνηγοί το μόνο που χρειάζονται είναι η προφορική άδεια του ιδιοκτήτη του χώρου με τον οποίον θα μοιραστούν μισά-μισά τον θησαυρό ή τα εύρετρα.
Προσωπικά αντιμετωπίζω με πολύ μεγάλη επιφύλαξη κάθε ιστορία θησαυρού που υποτίθεται ότι τον είχαν κρύψει "στου διαόλου την μάνα".
Και κάτι ακόμα : Αν ο ιδιοκτήτης του θησαυρού είναι γνωστός και υπάρχει δικαιούχος ( π.χ κληρονόμος ή ασφαλιστική εταιρεία), δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως θησαυρός με την νομική έννοια.
Δεν ξέρω αν υπάρχει νομολογία για στεριανούς θησαυρούς. Για πράματα που έχουν ανελκυστεί έχουν γίνει μερικές άγριες δίκες και η νομολογία είναι μπερδεμένη για αυτό προτιμάται ο εξωδικαστικός συμβιβασμός.

Έχω ένα καινό σχετικά με όσα γράφεις για άδεια έρευνας σε ιδιωτικό χώρο.
εννοείς ότι μια έρευνα σε ιδιωτικό χώρο είναι νόμιμη; Αν είναι έτσι μπορείς να μου πείς σε ποιό άρθρο του ΦΕΚ αναγράφεται το σχετικό άρθρο;

ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ.